NANATILING palaisipan ang mga kabaong na natagpuan sa iba’t ibang bahagi ng Metro Manila. Hanggang ngayon, wala pang tiyak na impormasyon kung sino ang nag-iwan ng mga ito at kung ano ang tunay nilang layunin.
Ngunit kung ang mga ito ay sadyang iniwan bilang simbolo ng protesta, naniniwala si Chairman Emeritus Dr. Jose Antonio Goitia na malinaw ang ipinahihiwatig ng mga ito: napuno na ang maraming Pilipino.
“Matagal nang sinusubok ng Tsina ang pasensya ng sambayanang Pilipino,” ani Goitia.
“Hinaharas ang ating mga mangingisda, hinahadlangan ang ating Coast Guard at Hukbong Dagat, at hinahamon ang ating mga karapatan sa kabila ng umiiral na arbitral ruling. Gayunman, diplomasya, pagpipigil, at paggalang sa pandaigdigang batas pa rin ang pinili ng Pilipinas.”
“Ngunit may hangganan ang pasensya ng bawat bansa. At tila narating na iyon ng sambayanang Pilipino.”
Ayon kay Goitia, hindi iisang pangyayari ang pinagmulan ng lumalalim na galit ng publiko kundi ang matagal nang sunod-sunod na panggigipit ng Tsina sa West Philippine Sea at ang paulit-ulit na paghamon sa soberanya ng Pilipinas.
“Huwag ninyong ipagkamali ang ating pagpipigil sa pagsuko. Walang bansang may dangal ang magtitiis sa walang humpay na pang-aalipusta.”
Kung may sinisimbolo man ang mga kabaong, ani Goitia, maaaring hudyat ito ng pagtatapos ng matagal na pagtitimpi ng sambayanan.
“Ipinahahayag nito ang matagal nang nais sabihin ng maraming Pilipino: tama na ang pangha-harass, tama na ang pananakot, tama na ang kawalang-galang.”
Kinuwestiyon din ni Goitia ang paraan ng pag-uulat ng mga media outlet na aniya’y may pagkiling sa Tsina.
“Kung sadyang nilabo o hindi ipinakita ang mahahalagang detalye o larawan ng mga kabaong, may karapatan ang publiko na magtanong kung bakit. Tungkulin ng media na ihatid ang mga katotohanan nang buo at patas, hindi ang hubugin ang pananaw ng publiko. Kapag tila may impormasyong pinipiling ilahad o binabawasan, likas lamang na itanong kung kaninong interes ang pinaglilingkuran.”
Nilinaw ni Goitia na ang galit ng mga Pilipino ay hindi laban sa mamamayang Tsino.
“Ang ating pagtutol ay hindi laban sa ordinaryong mamamayan ng Tsina. Ito ay laban sa mga patakaran at pagkilos na lumalabag sa soberanya ng Pilipinas at sa pandaigdigang batas. Ang mga pamahalaan ang dapat managot sa kanilang mga desisyon, hindi ang kanilang mga mamamayan.”
Aniya, dapat manatiling matatag ang Pilipinas nang hindi isinusuko ang mga prinsipyong bumubuo sa isang demokratikong lipunan.
“Ang tunay na lakas ng Pilipinas ay wala sa laki ng hukbong sandatahan kundi sa pagkakaisa ng mamamayan, tibay ng paninindigan, at paggalang sa batas at katarungan.”
Nagbabala rin si Goitia sa Beijing na huwag ipagkamali ang pagpipigil ng Pilipinas bilang kahinaan.
“Ang pasensya ay hindi pagsuko. Ang diplomasya ay hindi pagpapasakop. Sa bawat hakbang ng pananakot, lalo lamang tumitibay ang pasya ng mga Pilipino na ipaglaban ang nararapat sa atin. Maaaring mas malakas ang kapangyarihang militar ng Tsina, ngunit hindi nito kailanman matitinag ang diwa ng isang bayang handang ipaglaban ang kalayaan at soberanya nito.”
Anuman ang tunay na layunin ng mga nag-iwan ng mga kabaong, sinabi ni Goitia na may isang katotohanang hindi na maaaring ipagsawalang-bahala.
“Maaaring hindi pa kilala ang nasa likod ng mga kabaong, ngunit malinaw ang ipinahihiwatig ng mga ito. Napuno na ang mga Pilipino. Hindi kami naghahanap ng hidwaan o digmaan. Hinihingi lamang namin ang nararapat sa bawat malaya at nagsasariling bansa—paggalang sa aming soberanya, pagtalima sa pandaigdigang batas, at paggalang sa dignidad ng sambayanang Pilipino.” (Richard Mesa)
