SA gitna ng mga pahayag na kumakalat online hinggil sa West Philippine Sea, pinaalalahanan ni Chairman Emeritus Jose Antonio Goitia ang publiko na maging mapanuri sa mga naratibong nagpapahina sa tiwala ng bansa sa batas at sa sariling soberanya.
Aniya, may mga pahayag sa social media kabilang ang mula kay Sass Rogando Sasot, na kailangang suriin nang mabuti, lalo na kung ang epekto nito ay ang pagdududa sa mga karapatang matagal nang pinagtitibay ng batas internasyonal.
“Kapag ang pagdududa na walang batayan ay tinatanggap bilang normal,” ani Goitia, “ang pag-iingat ay nagiging anyo na ng pagsuko.”
Simple at malinaw ang batas. Ang West Philippine Sea ay isang katawagang heograpikal, samantalang ang Exclusive Economic Zone (EEZ) ay isang ligal na sona sa ilalim ng United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS). Hindi kailanman pinaghalo ng Pilipinas ang dalawang ito.
Ang karapatan ng Pilipinas sa karagatan ay hindi nakabatay sa katawagan, kundi sa umiiral na batas internasyonal.
“Kapag ginagawang komplikado ang malinaw,” ani Goitia, “nagdudulot ito ng kalituhan sa publiko.”
Mahalaga umanong linawin na ang mga kasunduang internasyonal ay hindi kusang nagpapawalang-bisa ng mga umiiral na batas ng bansa.
Hindi aniya kailanman naging malabo ang paninindigan ng Pilipinas sa Ayungin Shoal. Ito ay ipinagtatanggol bilang bahagi ng EEZ ng bansa, hindi bilang lupain. Sa ilalim ng UNCLOS, may ganap na karapatan ang Pilipinas na magpatupad ng batas, ipagtanggol ang likas-yaman, at panatilihin ang presensya nito sa loob ng EEZ. Ang mga karapatang ito ay malinaw na pinagtibay ng arbitral ruling noong 2016.
“Hindi kailangang angkinin ang lupa upang ipagtanggol ang karapatan sa dagat,” diin ni Goitia. “Iyan ang mismong prinsipyo ng UNCLOS.”
Sa ganito umanong konteksto, ang patuloy na presensya ng BRP Sierra Madre ay ligal, makatarungan, at naaayon sa batas. Ang mga pahayag na kumukuwestiyon dito ay bunga ng maling paghahalo ng soberanya at karapatang pandagat.
Ang desisyon ng Pilipinas na tahakin ang landas ng arbitration ay hindi tanda ng kahinaan, kundi patunay ng disiplina at lakas ng paninindigan ng estado. Pinili ng bansa ang larangang pinaghaharian ng batas, hindi ng pananakot o pwersa.
“Hindi tayo umatras,” ani Goitia. “Pinili natin ang prinsipyo, at ibinagsak ng batas ang mga pag-angking walang ligal na batayan.”
Ito ay maingat, matalino, at makabayang pamamalakad na naglalayong ipagtanggol ang interes ng Pilipinas sa pangmatagalan.
“Kapag ang isang bansa ay tinuruan na magduda sa sarili nitong karapatan,” babala ni Goitia, “binibigyan nito ng bentahe ang mga nais pahinain ang soberanya ng bansa.”
Wala umanong batas mula sa Kongreso at walang desisyon ng Korte Suprema na nagpawalang-bisa sa Presidential Decree No. 1596. Gayundin, walang pahayag sa arbitration na may kapangyarihang gawin ito.
Ang UNCLOS ay nakatuon sa mga karapatang pandagat, hindi sa pagbura ng mga pambansang batas. Kinilala ng arbitral ruling noong 2016 na ang Ayungin Shoal ay sakop ng EEZ ng Pilipinas, kung saan may malinaw at lehitimong karapatang pandagat ang bansa.
“Hindi binawasan ng UNCLOS ang ating paninindigan,” ani Goitia. “Sa halip, nilinaw nito ang ating mga karapatan at kinumpirma ang lakas ng ating posisyon.”
Giit niya, ito’y panawagan ng pagbabantay at pananagutan. Kailangang maging mapanuri ang mga Pilipino sa mga pahayag na kumakalat online, lalo na ang mga pro-Tsina na naratibong unti-unting nagpapahina sa loob ng bayan at sa paninindigan ng estado. (Richard Mesa)